Aquatraining voor paarden in regio Utrecht en Zuid Holland

Nee zeker niet, aquatraining wordt ook veel ingezet voor gezonde (sport)paarden als aanvullende kracht- en conditietraining.

Het wordt gebruikt als krachttraining voor eventuele sportspecifieke doeleinden. Maar ook om balans en coördinatie te verbeteren en als een afwisselende training.

Na 2–4 weken: vaak merkbaar meer souplesse, een actievere achterhand en verbetering van de algemene conditie, vooral als het paard 1–3 keer per week traint.

Na 4–8 weken: zichtbare spierontwikkeling, met name in de rug, buikspieren en achterhand.

Na 2–3 maanden: duidelijkere veranderingen in bespiering, kracht en uithoudingsvermogen.

Bij revalidatie van een blessure ligt het anders. Dan wordt de vooruitgang vooral bepaald door het genezingsproces van de blessure en kan het langer duren voordat er zichtbaar resultaat is.

Belangrijk is dat aquatraining meestal het beste werkt als onderdeel van een totaalprogramma met passend werk aan de hand, rijden, weidegang en eventueel fysiotherapie. Een paard dat alleen aquatraining doet, bouwt vaak minder functionele spieren op dan een paard dat daarnaast ook correct wordt getraind.

Dat hangt af van het doel en de belastbaarheid van het paard, maar dit zijn veelgebruikte richtlijnen:

Spieropbouw en conditie: meestal 1–2 keer per week. Dit geeft voldoende trainingsprikkel zonder dat het paard alleen op de aquatrainer gaat vertrouwen voor zijn conditie.

Intensieve spieropbouw of topsportpaarden: soms 2–3 keer per week, gecombineerd met reguliere training.

Revalidatie: de frequentie varieert sterk. Sommige paarden starten met 1 keer per week, andere met meerdere sessies per week, afhankelijk van de blessure en het advies van de dierenarts of therapeut.

Meer is niet altijd beter. Net als bij gewone training hebben spieren tijd nodig om te herstellen en sterker te worden. Te vaak trainen kan leiden tot vermoeidheid of overbelasting.

Belangrijk is wel dat de aquatraining eerst wordt opgebouwd met 2 keer per week. Als het paard goed gewend is, kun je uitbouwen naar 1 keer per 2 of 3 weken.

Aquatraining wordt vooral gebruikt bij blessures waarbij beweging belangrijk is en waarbij je de belasting op gewrichten, pezen en banden wilt beperken.

Denk aan onder andere peesblessures (buigpezen, tussenpees, checkligament, herstel na een peesontsteking), bandblessures, gewrichtsproblemen (artrose, stijfheid), rugproblemen (zwakke rugbespiering, herstel na rugblessures, paarden die hun rug onvoldoende gebruiken door pijn of compensatie gedrag), operaties (gecontroleerde opbouwfase na boxrust, na orthopedische operaties, verwijdering van chips), verminderde bespiering (na een lange rustperiode, oudere paarden die hun spiermassa zijn verloren, heropbouw van conditie na ziekte of blessure).

Aquatraining is niet voor elke blessure geschikt. Bij sommige acute blessures, ernstige ontstekingen, bepaalde hoefproblemen of neurologische aandoeningen kan het ongeschikt zijn of alleen onder zeer specifieke begeleiding worden ingezet.

Daarom wordt het ideale schema meestal opgesteld door een dierenarts, fysiotherapeut of revalidatiespecialist die weet welke structuren beschadigd zijn.

Ja, aquatraining wordt regelmatig ingezet tijdens de revalidatie van peesblessures vanwege de gecontroleerde beweging en verminderde belasting.

Wel is de waterhoogte belangrijk. Hoger water zorgt ervoor dat het paard de benen hoger optilt en anders beweegt. Dat kan gunstig zijn, maar bij sommige peesblessures juist te veel belasting geven op bepaalde structuren. Daarom wordt de waterdiepte aangepast aan het type blessure.

De waterhoogte bij aquatraining wordt aangepast aan het doel van de training en de bouw van het paard. Meestal staat het water ergens tussen de kogel en de buik. Globaal gezien:

• Tot net boven de kogel of pijp: lichte weerstand, vooral geschikt voor rustige conditieopbouw en vroege revalidatie.
• Tot de knie of sprong: meer weerstand en een duidelijker trainingseffect voor spieren en coördinatie.
• Tot de buik of net onder de borst: maximale drijfkracht en weerstand. Het paard moet de benen veel hoger optillen, waardoor rug-, buik- en achterhandspieren intensiever worden gebruikt.

Bij pees- en bandblessures wordt de waterhoogte vaak zorgvuldig gekozen, omdat een hogere waterstand niet alleen de belasting vermindert door drijfkracht, maar ook de beweging van de benen verandert. Meer water betekent meestal een grotere buiging van gewrichten en een hogere beenactie.

De meeste aquatrainers beginnen daarom met een lagere waterstand en passen die geleidelijk aan op basis van hoe het paard reageert en wat het trainingsdoel is. Belangrijk is dat het paard op een juiste manier blijft bewegen en niet gaat compenseren. Hoog water is niet altijd beter.